بسیاری از دوچرخهسواران در تمرین و مسابقه یکجور غذا میخورند و بعد تعجب میکنند که چرا در کیلومترهای پایانی مسابقه انرژی ندارند. تمرین و مسابقه دو هدف متفاوت دارند و برنامهٔ سوخترسانی هم باید متفاوت باشد.
روز تمرین: سوخت متناسب با هدف جلسه
در رکابهای سبک و کوتاه، بدن بهخوبی با ذخایر خودش کار میکند و نیازی به مصرف زیاد کربوهیدرات در حین تمرین نیست. اما در جلسات کلیدی، مثل اینتروالهای سنگین یا رکابهای طولانی، کمبود سوخت کیفیت تمرین را پایین میآورد.
جلسات طولانی بهترین فرصت برای «تمرین دادن معده» هستند: یعنی همان ژلها و همان زمانبندی روز مسابقه را امتحان کنید تا دستگاه گوارش به دریافت کربوهیدرات در حین فعالیت عادت کند.
هر چیزی که روز مسابقه مصرف میکنید، باید قبلاً در تمرین امتحانش کرده باشید.
روز مسابقه: برنامهریزی از صبحانه تا خط پایان
یک صبحانهٔ غنی از کربوهیدرات و کمچرب، حدود ۲ تا ۳ ساعت قبل از شروع، ذخایر کبد را پر میکند. در حین مسابقه، برای رویدادهای ۱ تا ۲٫۵ ساعته معمولاً ۳۰ تا ۶۰ گرم کربوهیدرات در ساعت توصیه میشود و برای رویدادهای طولانیتر، مقادیر بالاتر با ترکیب دو نوع کربوهیدرات.
ترکیب مالتودکسترین و فروکتوز از دو مسیر متفاوت جذب میشود؛ به همین دلیل بدن میتواند در هر ساعت کربوهیدرات بیشتری را با ناراحتی گوارشی کمتر دریافت کند.
زمانبندی: کم و مداوم
بهجای مصرف یکبارهٔ مقدار زیاد، هر ۲۰ تا ۳۰ دقیقه مقدار کمی سوخت بگیرید و از همان ساعت اول شروع کنید؛ منتظر گرسنگی یا خستگی نمانید. ژلهای ایزوتونیک بدون نیاز به آب اضافی مصرف میشوند و روی دوچرخه کار را سادهتر میکنند.
برای بخشهای پایانی و تعیینکننده، یک ژل کافئیندار میتواند به تمرکز و کاهش احساس خستگی کمک کند.
بعد از خط پایان
ریکاوری با مایعات، کربوهیدرات برای پر کردن دوبارهٔ ذخایر و پروتئین برای بازسازی عضلات شروع میشود؛ بهخصوص اگر چند روز پشت سر هم مسابقه دارید.
- تمرین سبک: سوخت کمتر، تمرکز روی کیفیت غذای روزانه
- جلسات کلیدی: سوختگیری مثل روز مسابقه و تمرین دادن معده
- مسابقه: صبحانهٔ کربوهیدراتی، سوخت منظم از ساعت اول، کافئین برای پایان
- بعد از مسابقه: مایعات، کربوهیدرات و پروتئین



