اگر ماراتن یا یک تمرین طولانی را دویده باشید، احتمالاً لحظهای را تجربه کردهاید که ناگهان همهچیز سخت شد. دوندهها برای این لحظه دو اصطلاح دارند: «به دیوار خوردن» و «خالی کردن» (Bonk). شبیه هم هستند، اما دلیلشان فرق میکند.
«به دیوار خوردن» چیست؟
به دیوار خوردن معمولاً زمانی رخ میدهد که ذخیرهٔ گلیکوژن عضلات، یعنی سوخت اصلی پاها در دویدن پرشدت، رو به پایان است. پاها سنگین میشوند، سرعت ناگهان افت میکند و حفظ ریتم تقریباً غیرممکن میشود. در ماراتن، این اتفاق اغلب در کیلومترهای پایانی رخ میدهد.
«خالی کردن» (Bonk) چیست؟
خالی کردن بیشتر به افت قند خون مربوط است؛ زمانی که ذخایر کبد کاهش یافته و مغز سوخت کافی دریافت نمیکند. علائم آن بیشتر ذهنی است: سرگیجه، ضعف ناگهانی، بیحوصلگی، تمرکز پایین و گاهی سردرگمی.
دیوار در پاهاست؛ خالی کردن در سر.
چطور از هر دو پیشگیری کنیم؟
برای مسابقات طولانی، پر کردن ذخایر کربوهیدرات در روزهای قبل از مسابقه و یک صبحانهٔ کربوهیدراتی در روز مسابقه پایهٔ کار است. در حین دویدن، از همان ۳۰ تا ۴۵ دقیقهٔ اول سوختگیری را شروع کنید و معمولاً ۳۰ تا ۶۰ گرم کربوهیدرات در ساعت، بسته به مدت و شدت، هدف مناسبی است.
ژلهای ایزوتونیک بدون نیاز به آب اضافی جذب میشوند؛ بنابراین لازم نیست ایستگاه آب را با ژل هماهنگ کنید و احتمال نفخ هم کمتر است.
اگر اتفاق افتاد چه کنیم؟
سرعت را کم کنید، فوراً کربوهیدرات بگیرید و چند دقیقه به بدن فرصت دهید. در بخشهای پایانی مسابقه، کافئین میتواند به تمرکز و کاهش احساس خستگی کمک کند.
- به دیوار خوردن: تخلیهٔ گلیکوژن عضلات؛ پاهای سنگین و افت ناگهانی سرعت
- خالی کردن: افت قند خون؛ سرگیجه، ضعف و تمرکز پایین
- پیشگیری: ذخیرهسازی کربوهیدرات، شروع زودهنگام سوختگیری و مصرف منظم ژل



